یاعلی مدد

صداي ايگرگ‌آبادي: اين وسيله، استادان، معلمان، دبيران، آموزگارها، دانشجويان و حتي بچه‌ها را قادر مي‌سازه كه با هر ميزان از معلومات و در تمام بي‌نهايت علم‌هايي كه در دنيا هست، بنويسند و اين كار را بعد از چند بار به چپ و راست بردن يك چيز كوچكي به نام «پاك كننده سطح نامدور وايت با قابليت بي‌نهايت رايت» تكرار و تكرار كنن. اين وسيله قابل حمل و به راحتي قابل نصب هستش و بدون برق و باطري كار مي‌كند و فقط براي نوشتن روي اون بايد از قلم مخصوصي به نام «magice white board» استفاده بشه اما من از مسئولان خواهش مي‌كنم تا با پشتيباني همه‌جانبه نخبگاني مثل من كه ... »

مجري: «ايگرگ‌آبادي 22 ساله و دانشجوي سال اول پيش‌دانشگاهي ايگرگ‌آباد است. وي اقدام مسئولان نمايشگاه اختراعات در كشور بيسار كه اختراع وي را white board ناميده‌اند را به شدت محكوم و مجددا بر نام «سطح نامدور وايت با قابليت بي‌نهايت رايت» تأكيد كرد. شايان ذكر است مسئولان اين نمايشگاه اختراع در اقدامي مشكوك يكي ديگر از نخبگان ايراني شركت‌كننده در اين نمايشگاه با نام «استوانه كربني مولد خطوط سياه» را charcoal (ذغال) ناميده بودند.

ياالله آبجي آليس!
شايد شما باور نكنيد، ولي من معمولا شايعاتي كه عليه دولت است را باور نمي‌كنم و دنبال دليل و مدرك مي‌گردم مگر اين‌كه دليل و مدرك در آستانه در چشم فرو رفتن باشد، كه در آنصورت نيازي به دنبال گشتن نيست. در همين راستا با يكي از ناشران پرسابقه كتاب كودك كه از وضعيت صدور مجوزها ناراضي بود، صحبت مي‌كردم و سعي داشتم همچنان خوب و مثبت و خوشبين باشم كه برايم مدركي آورد مبني بر اين‌كه وزارت ارشاد حتي به انتشار كتاب‌هايي مثل «شنل قرمزي» و «آليس در سرزمين عجايب» كه ده‌ها سال است دارند چاپ مي‌شوند هم اشكال گرفته و صدور مجوز دوباره را منوط كرده به محجبه كردن شنل‌قرمزي و آليس! آقاي ناشر معتقد بود كه حتي اگر از چاپ‌هاي متعدد اين كتاب‌ها در بعد از انقلاب هم بگذريم، چون شخصيت‌هاي اين كتاب‌ها كودكند و مخاطبان هم خردسال، از لحاظ شرعي، انتشار نقاشي آنها هيچ مشكلي ندارند.

البته من هم كم نياوردم و به طرف متذكر شدم كه بالاخره بعد از ده‌ها سال، شنل قرمزي و آليس حتما به سن تكليف رسيده‌اند و ايرادش به وزارت ارشاد وارد نيست.
خوشبختانه پيش از اين‌كه بقيه مداركش را در چشم من فرو كند، از آنجا بيرون آمدم. جدا كي حاضر است يك طنزنويس نابينا را تحمل كند؟ تازه، خودم هم چشم‌هايم را دست‌كم براي ديدن سريال «پرستاران» لازم دارم!

دست‌انداز
1ـ دو روز بعد از اين‌كه در «ديدني‌هاي امروز» از علي‌ دايي تمجيد كردم، شايعه مرگ دايي توليد شد. خدا به سر شاهد است نيمه‌عمر شدم تا اين شايعه تكذيب شد، چون با توجه به سابقه سق‌سياهي من همه بچه‌ها مطمئن بودند كه ماجرا به من مربوط است. خدا رحم كرد كه شايعه دروغ بود، والا من با اين جماعت چنگال‌به‌دست چه كار مي‌كردم؟

2ـ اين روزها ايميل‌هاي بامزه‌اي مي‌گيرم از كساني كه مي‌خواهند با بخش طنز «بازتاب» همكاري كنند. لابد مي‌پرسيد اين كجايش بامزه است؟ نكته بامزه اينجاست كه اين دوستان در اين ايميل‌ها مي‌خواهند من برايشان ميزان حق‌الزحمه و آزادي عمل در بازتاب را بنويسم تا عزيزان آن‌وقت تصميم بگيرند كه با بازتاب كار كنند يا نه. واقعا تواضع هم حدي دارد!

باییییییی

چكيده

             علي رغم تصور همگاني مبني بر وجود جنگلها در مناطق پر باران در نواحي خشك ونيمه خشك نيز مناطقي يافت مي شود كه در گذشته جنگل بوده و امروز نيز بقاياي اين جنگلها بصورت محدود در پاره اي از مناطق يافت مي شود. منطقه كوهپايه اي كوه هنگام گناباد نيز از جمله اين مناطق است. به گفته ريش سپيدان محلي در گذشته نه چندان دور، كوه هنگام جنگل انبوه بنه بوده و از قرائن و شواهد موجود مانند جنگل انبوه بنه در منهااليه كوه هنگام ( سياه دره )، وجود تك درختان و وفور زادآوري در كل منطقه اين حقيقت به اثبات مي رسد. هدف اين مقاله شناسايي و معرفي منطقه و پتانسيلهاي موجود آن است، اميد است با اندكي توجه مسئولين بتدريج شاهد احياء و گرايش مثبت جنگل باشيم.

مقدمه

            جنگل ها به عنوان يكي از مهمترين سيستم هاي حيات بخش انسان به شمار مي روند. در واقع جنگل ها تضمين كننده بقا و پايداري آب، خاك و هواي سالم هر سرزمين  هستند و پشتوانه مطمئني براي نگهداري و توسعه سيستم هاي كشاورزي و ساير منابع تغذيه اي انسان محسوب مي شوند. جنگل ها از ديرباز تا كنون پا به پاي تكامل جوامع انساني، تكيه گاه استواري براي تداوم و ارتقاء سطح زيست آنها بوده اند و هنوز هم وفادارانه خدمات بي دريغ خود را به بشريت عرضه مي كنند و اهميت حياتي آنها در دنياي امروز نه تنها به دليل ارزش هاي اقتصادي بلكه بدواً به دليل ارزش هاي غير قابل جانشين طبيعي و زيست محيطي آنها مي باشد.

اقدامات يك جانبه بشر در طبيعت به منظور تأمين نياز هاي ضروري و عدم توجه به عواقب مخـرب زيست محيـطي آن باعث نابساماني هايي چون گرماي بيش از حد كره زمين، بالا آمدن آب دريا ها، افزايش گازهاي سمي وگلخانه اي، خشكسالي، تخريب لايه ازن، سيل هاي مخرب، رانش زمين، طوفان هاي شديد، حركت شنهاي روان و صدها بلاي ديگر شده است. اگر چه بشر از دير باز پي به نقش و اهميت جنگل برده است، ولي منافعش به گونه اي ايجاب مي كرده كه تخريب جنگل ها نه تنها متوقف نشده بلكه هنوز هم بشدت بخصوص در كشور هاي در حال توسعه ادامه دارد. در كشور ما ايران نيز از گذشته نه چندان دور وسعت جنگل هاي طبيعي 3/18 ميليون هكتار برآورد شده بود كه اكنون به حدود 4/13 ميليون هكتار تقليل يافته است. در هر حال گذشته از مسئله تخريب در سابق، مشكل اساسي عدم برنامه ريزي صحيح در جهت حفظ و احياي جنگل هاي تخريب شده مي باشد هر چند در سطوح كوچكي اقداماتي در اين زمينه انجام گرفته است. در مقـاله پيش رو سعـي بر اين است كه جنـگل بنه ناشناخته كوه هنگام معـرفي شود، تا انشاء ا… با وسع نظردست اندر كاران بخش هاي اجرا و تحقيقات بتوان جنگل چهار صد كيلومتر مربعي مذكور را احيا نمود. كاري كه با اندك توجه و همت و همچنين با هزينه كم دست يافتني است.

با توجه به اين كه گونه بنه در نواحي كه كاشت ساير گونه هاي درختي با محدوديت هايي روبرو است و همچنين در نواحي كوهستاني روي شيب ها و خاك هاي ضعيف رشد مي كند، توانمندي آن در مشجر كردن بسياري از مناطق نامساعد مطرح مي شود. علاوه بر اين بنه با نام علمي Pistacia atlantica ازخانواده  Anacardiaceae ، گياهي چند منظوره است كه علاوه بر مشجر كردن مناطق خشك و نيمه خشك و حفاظت آب و خاك، مصارف زيادي از جمله: تغذيه وحوش ودامها، مصارف صنعتي، دارويي و تغذيه اي را دارا مي باشد.

1- موقعيت عمومي منطقه:

1-1- موقعيت جغرافيايي:

         كوه هنگام واقع در  35كيلومتري جنوب شرقي گناباد، در حد واسط عرض هاي جغرافيايي΄5 ˚34 تا΄15 ˚34 و طولهاي جغرافيايي ΄15  ˚58 تا ΄5  ˚59 قرار گرفته است. ارتفاع بلندترين نقطه از سطح دريا در كلاته كوه 1800 متر و در كلاته زردوند واقع در مرز شهرستان گناباد با قاين1945 متر مي باشد. وسعت آن 416كيلومتر مربع است. كوه هنگام از غرب به جاده آسفالته گناباد- قاين، از شرق به دشت گيسور، از جنوب به راه خاكي كبوتر كوه – عباس آباد و از شمال به جاده خاكي چاه پاياب منتهي مي گردد.

1 -2 – مشخصات اقليمي:

          به دليل عدم وجود ايستگاه هواشناسي در منطقه مذكور، به منظور بررسي پارامترهاي اقليمي، از آمار و اطلاعات  ايستگاه هاي هواشناسي مجاور و نقشه هاي ايزوبار سازمان هواشناسي كشور استفاده شده است.

آمار بارندگي ده ساله اخير (1370 تا 1380 ) ايستگاه سينوپتيك گناباد نشان مي دهد، كه حداكثر بارندگي طي سال1371 به ميزان 6/260 ميليمتر و حداقل آن طي سال 1378 به ميزان 3/67 ميليمتر و ميانگين آن در مدت 10 سال، 150 ميليمتر گزارش شده است.حداكثر ريزش نزولات مربوط به ماههاي بهمن، اسفند و فروردين مي باشد و در ساير ماههاي سال بارندگي اندك است .به نحوي كه دوره خشكي منطقه از ارديبهشت ماه شروع و تا آبان ماه  ادامه مي يابد. با توجه به رابطه گراديان ارتفاع و بارندگي ( به ازاء هر1000 متر ، 70 ميليمتر) متوسط بارندگي كوه هنگام با لحاظ كردن متوسط ارتفاع منطقه، حدوداً  190 ميليمتر برآورد مي شود. حد اكثر مطلق درجه حرارت ايستگاه سينوپتيك گناباد 5/45 درجه سانتيگراد در مرداد ماه سال 1377 و حداقل درجه حرارت مطلق 2/14- درجه سانتيگراد در دي ماه سال 1371 و متوسط حد اقل درجه حرارت ساليانه 8/9- درجه سانتيگراد و متوسط حداكثر درجه حرارت ساليانه 6/41 درجه سانتيگراد تعيين شده است. سردترين ماههاي سال، دي و بهمن و گرم ترين ماههاي سال خرداد ، تير و مرداد مي باشد. ميزان متوسط حرارت كوه هنگام با توجه به رابطه گراديان ارتفاع و حرارت ( به ازاي هر 100 متر افزايش حدود 7/0 درجه سانتيگراد كاهش دما ) حدود 3 درجه سانتيگراد كمتر از محل ايستگاه هواشناسي در گناباد خواهد بود. بنابراين متوسط درجه حرارت ساليانه منطقه كوه هنگام 14 درجه سانتيگراد تخمين زده مي شود.

در منطقه مذكور به دليل بالا بودن درجه حرارت و كاهش نسبي رطوبت و همچنين وزش بادهاي موسمي ميزان تبخير بالا است. به علت عدم وجود آمار مربوط به تبخير، ارقام موجود از نقشه منحني هم تبخير ايران كه در سال 1355 توسط وزارت نيرو تهيه شده است استخراج گرديد و بر اين اساس ميزان تبخير در منطقه، 2400 ميليمتر در سال برآورد مي شود.

به علت كمي ميزان بارندگي و پراكنش نامنظم آن و همچنين تبخير بالا، ميزان رطوبت نسبي كم و بسيار متغير است. طبق آمار موجود، رطوبت نسبي از 4 درصد در شهريور ماه سال 1376 تا 100 درصد در زمان بارندگي و مه در نوسان است. بديهي است تغييرات در ارتفاعات كوه هنگام كمتر است.در نهايت اقليم منطقه مورد نظر نيز طبق روش ترانسوا، خشك تعيين مي گردد.

( T=0.79<1 E=2400  P=190 )     

2- زمين شناسي، خاك شناسي و پوشش گياهي:    

         كوه هنگام در واحد اراضي كوههاي نسبتاً مرتفع تا مرتفع فرسايش يافته با دره هاي عميق متعدد، متشكل از شيل و ماسه سنگ، با شيب 40 تا 90 درصد قرار گرفته است. در برخي نقاط همانند ديوار كمري و كلاته آهني، بيرون زدگي هاي آذرين نظيرگرانيت ديده مي شود. به علت كوهستاني بودن منطقه و شيب زياد، خاك تكامل يافته وجود ندارد و دامنه ها غالباً لخت و بدون پوشش خاكي و بعضاً در برخـي از نقاط، خاكـهاي خيلي كم عمق سنگريزه دار و غير يكنواخت Lithic Leptosols وجـود دارد. در دامنـه تپه ها و شيب هاي متوسط تا كم و جاهايي كه پوشش سنگي وجود ندارد، قشر نازكي از خاك سبك با درصد بالايي از سنگريزه وPH   قليايي وجود دارد كه رويشگاه گياهان مرتعي با غالبيت درمنهArtemisia.sp   و درختان بنه است.

اراضي زراعي و باغي مورد استفاده در قنوات منطقه نيز حاصل جمع آوري آبرفت در بندسارهاي كوچك پايين دست قنات موسوم به بندچه است. پس از حفر قنات اراضي حاشيه رودخانه كه معمولا بستر سنگريزه اي دارد انتخاب و با مسدود كردن مسير رودخانه و احداث خاك ريز سيلاب هاي بهاره جمع آوري مي گردد. با ته نشين شدن گل و لاي در دراز مدت خاك آبرفتي ريزدانه و حاصلخيزي بدست مي آيد كه در آن زراعت و باغداري مي كنند. بدين ترتيب با توسعه و تكميل بندچه ها صحرا يا مزرعه قنات ايجاد مي شود. محصولات عمده زراعي و باغي كشاورزان منطقه شامل:گندم، جو، ارزن، جاليز، انار، توت، انجير، زردآلو و بادام مي باشد.

از نظر پوشش گياهي نيز منطقه عمدتاً داراي پوشش مناطق خشك با غالبيت درمنه و بنه مي باشد كه گياهان همراه آن عبارتند از: پرند، افدرا، لاله، انجير كوهي، خنجوك، انواع يكساله ها، خار شتر، اسپند، كوزينيا، دواي شيخ علي، زيره كوهي، زلف پيرزن و آويشن 3- پيشينه تاريخي جنگل بنه كوه هنگام :

         كوه هنگام منطقه ييلاقي دامداران روستاي استاد است. اين روستا در 35 كيلومتري گناباد در غرب جاده گناباد – قاين و خارج از محدوده كوه هنگام واقع است. با توجه به پيشه اصلي مردم منطقه كه دامداري مي باشد، از چاههاي مالداري و قنوات موجود به عنوان آبشخور دامها استفاده مي شود. دامداران در نيمه اول سال به منظور استفاده از مراتع كوه هنگام به اين منطقه كوچ كرده و در فصل سرما به روستا مراجعت مي نمايند. 

در گذشته نه چندان دور در بيشتر مناطق شهرستان گناباد جنگل هاي طبيعي بنه وجود داشته كه آثار آن به صورت تك درخت بخصوص در ارتفاعات جنوب و جنوب شرقي شهرستان هنوز يافت مي شود. در ابتداي قرن بيستم با افزايش جمعيت و نياز به سوخت، قلع و قمع درختان بنه شدت بيشتري به خود گرفت و در اكثر نقاط تقريباً نابود شد. بجز در مناطق خاصي به دلايل مشخص، كه ازآن جمله مي توان مسائل مذهبي و مالكيت شخصي را بيان كرد. دليل بقاي قسمتي از جنگل بنه كوه هنگام مشهور به سياه دره نيز وجود قنات سياه دره است كه مالكين قنات در زماني كه تجارت زغال بنه رونق داشته مانع هجوم مردم جهت تهيه زغال به منطقه شده اند و به همين دليل جنگل طبيعي بنه سياه دره تا به امروز دست نخورده باقي مانده است. حدود 30 رشته قنات و چشمه اهالي استاد در كوه هنگام، حد واسط كبوتر كوه در غرب و سياه دره در شرق وجود دارد كه البته غالباً آبادي ها فاقد سكنه بوده و اكثراً كم آب، تخريب شده يا در حال تخريب هستند.

بنا به گفته ريش سفيدان پوشش درختان بنه در اواخر قرن نوزدهم بقدري انبوه و متراكم بوده كه عابرين مسافت كبوتر كوه تا سياه دره را زير چتر و سايه درختان بنه طي مي نموده اند. نياز به سوخت و زغال به دليل افزايش چشمگير جمعيت در 100 سال گذشته، باعث هجوم مردم به جنگل هاي بنه كوه هنگام شده و علاوه بر قطع بي رويه درختـان، فشار بيش از حـد دام نيز مانـع رشد و نمو نهال هاي جوان شده و در واقع جنگل تخريب و بجز در معدودي از نقاط به كلي نابود گرديده است. آثار بجا مانده ازكوره هاي زغال موجود در منطقه نيز شاهدي بر اين مدعا است.از كوره هاي مذكور گاهي اوقات در ذوب فلزات نيز استفاده مي شده است.

مؤلف تاريخ و جغرافياي گناباد در كتاب خود در مورد پوشش گياهي منطقه  گناباد مي نويسد: » انتهاي كوه هنگام معروف به سياه دره بوده كه به واسطه وجود اشجار كوهي و درخت بنه زياد از دور سياه نشان داده مي شده، از اين رو بدين نام موسوم گرديده، ولي در اين زمان همه آنها از بين رفته و مردم در گذشته براي مصرف سوخت خود و تهيه زغال از آنها استفاده مي نموده اند «.

4- وضعيت كنوني منطقه:

        وسعت جنگل هاي طبيعي شهرستان گناباد 5/667  كيلومتر مربع است كه 4/7 درصد از عرصه هاي منابع طبيعي شهرستان و 9/5 درصد از جنگل هاي استان خراسان را تشكيل مي دهد. جنـگل هاي بنـه و خنجـوك درحـال حاضر 25  درصـد از مساحت جنگل هاي گناباد با تراكم 30 تا50 اصله در هكتار را شامل مي شود كه قسمت اعظم آن در كوه هنگام واقع است. بر اساس تعداد درخت در واحد سطح، كوه هنگام را مي توان به دو قسمت تقسيم نمود: سطح نسبتاً زيادي شامل غرب و مركز كوه هنگام، با وسعتي حدود 346 كيلومتر مربع به دلايلي كه قبلا عنوان شد جنگل بنه دراين قسمت از بيـن رفته و فقـط در صخره هاي صعـب الـعبور تك درختـان بنـه مشاهده مي شود. در اين قسمت زادآوري بنه به وفور مشاهده مي شود ولي تراكم بالاي دام و چراي مفرط به نهال هاي جوان اجازه رشد و نمو نداده و اغلب نيز به صورت روزت باقي مانده اند. ( عكس  شماره 1 ) شرق و جنوب شرقي كوه هنگام با وسعتي حدود70 كيلومتر مربع شامل ارتفاعات سياه دره، چاه آهني و كلاته كوه به طرف عباس آباد مناطقي هستند كه جنگل بنه از تراكم نسبتاً خوبي برخوردار است. ( عكس شماره 2 ) زادآوري بنه در اين مناطق زياد و به علت شدت دام كمتر رشد و نمو نهال هاي جوان بسيار مطلوب است. ( عكس شماره 3 و 4 )

5- علل تخريب جنگل:

         همان طور كه اشاره شد در 100 ساله اخير، منطقه مذكور با هجوم بهره برداران مواجه بوده كه نتيجه آن قطع بي رويه درختان و صدمات شديد به جنگل بوده است. عامل مهم ديگري كه عرصه را تحت تأثير خود قرار داده، چراي بيش از حد و مفرط دام مي باشد. حيوانات چرا كننده به طرق مختلف روي پوشش گياهي اثر مي گذارند مانند كاهش قدرت گياه از طريق حذف جوانه انتهايي و فشارهاي مكانيكي بر خاك در اثر لگد كوبي، كه اين مورد باعث بر هم زدن ساختمان خاك مي شود در نتيجه فشار وارده وكاهش ميزان تهويه  خاك، فعاليت موجودات زنده نيز كاهش يافته و نهايتاً پايين آمدن كيفيت رويشگاه را درپي دارد. از طرف ديگر كاهش نفوذپذيري  خاك نسبت به باران باعث تشديد فرسايش سطحي مي گردد. عوامل طبيعي مانند خشكسالي هاي اخير، بالا رفتن درجه حرارت محيط، سيلاب هاي فصلي و … نيز احتمالا در اين مسئله نقش داشته اند.

6-اقدامات آينده و ارائه راهكار ها:

       هدف اصلي در حال حاضر حفاظت و حمايت از جنگل است. يكي از گام هاي مؤثر در حفظ جنگل، شناسايي عرصه و مشخص كردن تراكم جنگل در تمام سطوح عرصه است. تا زماني كه ما ندانيم چه داريم و چقدر داريم، هيچگاه نمي توانيم اقدامي در جهت حفظ و بالا بردن كيفيت رويشگاه داشته باشيم. بنابراين لازم است در گام اول طرح جامع جنگلداري، در ارتباط با شناسايي جنگل كوه هنگام تهيه و در آن مواردي چون وسعت دقيق جنگل، تراكم درختان و مطالعاتي از اين قبيل صورت گيرد و در مرحله بعدي با هماهنگي بخش اجرا، نسبت به قرق منطقه اقدام نمود. در مسئله قرق بايد به نحوي اقدام نمود كه اولاً منافع ساكنان بومي كوه هنگام حفظ شده و تشويق و توجيه گردند كه با قرقبانان همكاري نمايند، ثانياً مناطقي از كوه هنگام را قرق نمود كه زادآوري در آن بالا و امكان قرق آسان تر است، تا اينكه زودتر به نتيجه برسيم. قرق بايد در چند مرحله چندين ساله صورت گيرد تا احياي جنگل براي مسؤلين و مردم ملموس گردد و نهايت همكاري در مراحـل بعـدي قـرق صورت پذيرد. بحـث گياهان همـراه نيز مسئله اي است كه مي تواند مورد بررسي و تحقيق قرار گيرد. هم اكنون از روش هايي كه براي كاهش خسارت دام وجود دارد، گياهان همراه مي باشد كه به عنوان ابزاري براي تسريع تثبيت درختان بنه مطرح مي گردد. بطـوري كه حساس ترين مراحـل رويشي بنه كه همان استقرار آن مي باشد بيش از پيش به گياهان محافظ و در نهايت زير اشكوب آن وابسته است كه در واقع اين در پناه قرار گرفتن بنه ها فقط به دليل شرايط خاص حاكم بر منطقه از نظر چراي دام مي باشد. علاوه بر اين انجام عمليات بوته كاري و بذر كاري روي خطوط تراز، نيز مي تواند در احياي جنگل و افزايش تراكم درختان تاًثير مثبتي داشته باشد. استقرار بذر در مناطق خشك و نيمه خشك، عمدتاً به دليل كمبود رطوبت با مشكل مواجه بوده و از جمله بذوري كه سبز شدن آن به سختي امكان پذير مي باشد، بذر بنه است. بويژه در اين مناطق كه بعضي اوقات از فروردين و ارديبهشت ماه به بعد بارندگي وجود ندارد.

 در اين قسمت به عنوان راهكاري موفق به كشت و استقرار بذور زير پلاستيك اشاره مي گردد:

 الف – آماده كردن بذر جهت كاشت:

        پس از تهيه بذر و اطمينان از قوه ناميه آنها بذور را به مدت 24 ساعت در داخل ظرف پر از آب مي ريزيم تا پوسته خارجي نرم و قابل جدا شدن گردد. با مالش بذرها پوسته آنها جدا شده و در واقع بذر لخت مي گردد. اين عمل حتماً بايد صورت گيرد زيرا وجود پوسته باعث كپك زدگي بذر ها در موقع جوانه زدن مي گردد. سپس آنها را داخـل گوني ريختـه و مدت يـك هفتـه مرطـوب نـگه مي داريم تا زماني كه جوانه بزنند.

 ب- كاشت بذر در عرصه:

         جهت آماده كردن بستر بذر و استفاده بهتر از نزولات جوي بايد به فواصل مشخص در عرصه، تشتك هايي به قطرحداقل 5/0 متر ايجاد نمود. با دست قطعات درشت سنگ داخل تشتك را جدا و سعي مي كنيم خاك محل استقرار بذر، نرم و خاك حاصلخيز سطح زمين باشد. سپس تعداد 3 تا 4 عدد بذر را در عمق 3 سانتيمتري خاك گذاشته و آنها را با خاك مي پوشانيم. در سطح خاك روي محل كاشت بذر، پلاستيك شفاف به ابعاد 30  × 30 سانتيمتر مي گذاريم و چهار طرف پلاستيك را زير خاك كرده و با خاك پلاستيك را ثابت مي كنيم. بايد دقت شود كه روي پلاستيك خاك ريخته نشود تا در بهار گياهچه بتواند فتوسنتز كند. براي اين منظور پلاستيك فريزر موجود در بازار مي تواند مناسب باشد. پلاستيك مانع اتلاف آب از خاك مي شود و در واقع مانند يك گلخانه كوچك محل بذر مرطوب و گرم مي ماند. دو فاكتور ذكر شده در جوانه زني بسيار مؤثر مي باشند، زيرا بذرهاي جنس پسته براي جوانه زدن به رطوبت و حرارت كافي نياز دارند. ضمناً خاك زير پلاستيك هيچ وقت سله نمي بندد تا مانع خروج گياهچه شود. عمل كاشت در زمستان و زماني كه زمين رطوبت داشته باشد هرچه زودتر صورت گيرد بهتر است زيرا زمان كافي در اختيار بذر جهت گذراندن دوره خواب ( Dormancy ) و جذب آب قرار مي گيرد. براي حفاظت كپه كاشت شده بايد بلا فاصله روي پلاستيك را با خار و خاشاك موجود در عرصه به دقت پوشانيد زيرا حيواناتي نظير روباه و سمور به منظور تغذيه كپه را تخريب مي كنند. جهت استقرار خار و خاشاك در محل كپه بهتر است از قلوه سنگ هاي موجود در عرصه استفاده نمود زيرا استفاده از كلوخه هاي خاك پس از حل شدن در آب موجب زير خاك قرار گرفتن پلاستيك شده و مشكل عدم عبور نور را در بر خواهد داشت ( عكس شماره 5 ).

 ج- عمليات داشت:

        اگر عمليات كاشت به دقت و به شيوه اي كه بيان شد صورت گيرد، از نيمه دوم فروردين به بعد گياهچه از خاك خارج شده و در زير پلاستيك مشاهده مي شود. در اين زمان به وسيله چاقو يا تيغ مـوكت بري پلاستيـك را از وسـط و محـل گياهچـه بدقت پـاره مي كنيم تا گياهچه بتواند رشد و نمو كند. لازم به ذكر است اين عمل بلافاصله پس از سبز شدن بايد صورت پذيرد و دقت شود قبل از پاره كردن پلاستيك لازم است خار و خاشاك روي كپه را برداريم. خار و خاشاك را دور نمي ريزيم، بلكه براي حفاظت گياهچه از چراي جوندگان دو مرتبه آن را در اطراف گياهچه به شكلي قرار مي دهيم كه مانع چرا شود و ضمناً نور به گياهچه برسد. پاره كـردن پلاستيك به شيوه اي كه بيان شد باعث كاهش تبخير در اطراف گياهچه شده و رطوبت قابل دسترس افزايش مي يابد. نكته قابل توجه در سبز شدن بذر ها اين است كه نبايد قبل و بعد از برداشتن پلاستيك اقدام به آبياري نمود. نهايتاً با توجه به وجود ايستگاه تحقيقات كشاورزي و منـابع طبيعي در گناباد، جنـگل بنه كوه هنـگام مي توان

نگارندگان:

حسين رحيمي، كارشناس ارشد خاكشناسي،، ايستگاه تحقيقات كشاورزي ومنابع طبيعي گناباد.

مجتبي محرابي، كارشناس مرتع وآبخيزداري،، ايستگاه تحقيقات كشاورزي ومنابع طبيعي گناباد

حسن احمدنژاد، كارشناس مرتع وآبخيزداري،، ايستگاه تحقيقات كشاورزي ومنابع طبيعي گناباد

http://ostadcity1.blogfa.com/post-1.aspx

به گفته كارشناسان تجديد حيات طبيعي جنگلها نياز به اجراي طرحهاي خروج دام و خانوارهاي جنگلنشين از اين عرصهها دارد.

براساس مطالعات طرح جامع مقدماتي سال 1364 سازمان جنگلهاو مراتع، تعداد دامهاي موجود در جنگلهاي شمال 37/4ميليون واحد دامي با 32 هزار و 275 دامدار، 33 هزار و 100 دامسرا و 79 هزار و 76 خانوار جنگلنشين با جمعيت بيش از 466 هزار و ? 849 نفر برآورد شده است.

حضور اين تعداد دام و جنگلنشين موجب تخريب جنگل و جلوگيري از تجديد حيات طبيعي و درنهايت منجر به كاهش توليد ميگردد.

در اين ارتباط با اجراي طرح ساماندهي خروج دام و تجميع جنگل نشينان بتدريج عوامل تخريب كاهش يافته و موجب افزايش توليد، بهبود وضعيت جنگل و تجديد حيات طبيعي آن خواهد شد.

طرح ملي صيانت از جنگلهاي شمال در اين راست و با رويكرد بهينهسازي مديريت جنگلداري و جنگل شناسي تهيه و با هدف حفاظت فيزيكي، توسعه جنگل، بهينهسازي مديريت جنگلداري، رفع مشكلات اجتماعي و بسترسازي و تكميل عمليات شناسايي و مميزي اراضي از سال 1381 تاكنون در دست اجرا است.

در سال 80 هيات دولت با گذراندن مصوبهاي وظايفي تعيين و از آن زمان به بعد سازمان جنگلها و مراتع مصوبهاي را تصويب كرد و با همكاري سازمان مديريت و برنامهريزي طرحي به نام صيانت از جنگلهاي شمال تهيه و به تصويب دولت رسيد.

اين طرح در سال 81 با عنوان طرح جامع صيانت از جنگلهاي شمال با در نظر گرفتن اعتبارات ويژه تصويب شد كه خروج دام از جنگل يكي از اهداف اين طرح صيانت محسوب ميشود.

با توجه اينكه وجود دام، دامدار و جنگل نشيني در جنگلهاي شمال با شيوه- هاي امرار معاش كاملا سنتي و نيز اقتصاد مبتني بر توليد پروتئين در تعارض با توليد چوب بوده، نابودي ساير ارزشهاي اكولوژيكي جنگلها را نيز به دنبال خواهد داشت و حفاظت و توسعه جنگلها بدون توجه به اين مسايل امكان پذير نيست.

براساس اين طرح خروج دام و جنگلنشين تحت يك برنامه با زمانبندي شش ساله و كاهش وابستگي روستاييان به جنگل براي تامين سوخت و نيازمنديهاي ديگر در اولويت طرحهاي جامع صيانت از جنگلهاي شمال است.

مدير سابق دفتر فني جنگلداري سازمان جنگلها و مراتع گفت: جنگل محل رويش درخت و مرتع محل رويش علوفه است و براساس اين استعداد طبيعي جايگاه دام در مرتع است ولي در مرحلهاي ازتاريخ تحولات اقتصادي جوامع دامداري و رمهگرداني در جنگل انجام شد و كاركرد جنگل به تدريج در مناطقي به مرتع و اراضي كشاورزي تغيير كاربري داده شد.

مصطفي عبداللهپور افزود: هر چند كه با وضع قوانين و اعمال جرايم و فراهم كردن تمهيدات سعي در جلوگيري از تخريب جنگل شدند.

اين استاد دانشگاه آزاد ادامه داد: در كشورهاي درحال توسعه به دليل توسعه نيافتگي بخشهاي صنعت، كشاورزي و خدمات، هنوز جمعيت زيادي از روستاييان و عشاير جهت رفع نيازهاي اوليه زندگي به منايع طبيعي تجديد شونده (جنگلها و مراتع) وابستهاند و هنوز جمعيت زيادي بر خلاف استعداد اراضي حتي در جنگلهاي شيبدار صنعتي به فعاليت دامداري و ادامه گسترش اراضي كشاورزي و تغييركاربري جنگل مشغول هستند.

به گفته وي ادامه اين وضعيت خسارت زيادي به آب و خاك و سرمايهگذاريهاي جلگه و دشت( كشاورزي، صنعتي، راه) وارد ميكند.

مدير سابق دفتر فني جنگلداري سازمان جنگلها و مراتع اضافه كرد: براي برون رفت از اين مشكل بايد چارهانديشي كرد و به نحو شايستهاي نظام توليد عقب افتاده وخسارت زا و ناپايدار را به نظام توليد سازنده، مولد و پايدار تبديل كرد.

وي گفت: تا دهه 40 كه بخشي وسيعي از جنگلهاي شمال تا ساحل دريا پوشيده از درخت بود دامداران جنگلهاي شمال به مدت شش ماه در جلگه و سه ماه در مراتع ييلاقي توقف داشتند و سه ماه را نيز با توقفهاي كوتاه مدت در رفت و برگشت به ييلاق و قشلاق در ميانبند ميگذراندند.

عبدالله پور افزود: براساس اطلاعات غير مدون، كارشناسان پيشنهاد دادند تا با تغييركاربري جنگلهاي جلگهاي دامداران جنگل را در جلگه اسكان دهند و جنگل را از وجود دام آزاد نمايند اما، در عمل جنگلهاي جلگهاي به هركس به جز دامداران واگذار شد و دامداران نيز به تدريج شش ماه را در جنگلهاي ميان بند كه شيب دار است، اطراق نمودند.

بهگفته اين استاد دانشگاه ، بدين ترتيب با تنگ تر شدن عرصه وتوقف بيشتر دامداران در جنگلهاي شيب دار تخريب از دهه 40 به بعد شدت يافت و اين وضعيت همچنان ادامه يافت.

اين استاد دانشگاه تصريح كرد: بعد از انقلاب تفكر خروج دام از جنگل بين برخي از جنگلبانان با شدت بيشتري پيگيري شد هر چند كه برخي از كارشناسان و مديران نيز با خروج دام از جنگل مخالفت ميكردند.

وي افزود: ابتدا با مطالعه وضعيت جنگل و جمعيت دامدار جنگلنشين ، طرح توجيهي تهيه شد تا تصميم گيران با توجيه اقتصادي و اجتماعي و زيست محيطي لازم نسبت به تهيه و اجرا طرح بپردازند.

عبدالله پور تصريح كرد: براساس مطالعات انجام شده در سال ، 64 تعداد 33 هزار و 100 واحد دامداري سنتي با تعداد چهار ميليون 370 هزار واحد دامي در جنگلهاي شمال وجود داشت (به استثناي دامهاي كتول روستاهاي داخل و حاشيه جنگل كه يك ميليون و427 هزار واحد دامي است).

وي همچنين تعداد اطراق گاههاي دامداري در داخل جنگل را 28 هزار و 500 واحد با مساحت 57 هزار هكتار ذكر و اضافه كرد: اين دامها بهترين رويشگاه جنگل را عاري از درخت نمودند.

وي مصرف سوخت ساليانه دامداران را دو ميليون و 800 هزار متر مكعب چوب و مصرف اصطبلسازي و مرمت ساليانه آن 70 هزار متر مكعب اعلام كرد.

عبدالله پور ادامه داد: اين در حالي است آباديهاي زير بيست خانوار عمدتا فاقد خدمات رفاهي، بهداشتي، فرهنگي هستند.

به گفته اين كارشناس جنگل با توجه به چنين وضعيت بحراني از نظر زيست محيطي، اجتماعي و اقتصادي و روند رو به افزايش تخريب جنگل، برخي در درون سازمان جنگلها روي خوش به اجراي طرح نشان نميدادند.

عبدالله پور اضافه كرد: ولي با پيگيريهاي معتقدين به اجراي طرح و براي جلوگيري از ادامه بحران، ابتدا با اعتبارات اندك طرحهاي اجرايي تهيه و در سطح محدود از طريق مذاكره و توافق و رضايت دامداران و جنگل نشينان به اجرا درآمد.

مدير سابق دفتر جنگلداري سازمان جنگلها و مراتع گفت: پس از اجراي اين طرح، اعتباري براي اين منظور در برنامههاي سازمان جنگلها و مراتع لحاظ و قوانيني در برنامه پنج ساله سوم تصويب شد.

وي ادامه داد: از شروع اجراي طرح در سال 68 تاكنون بيش از يك ميليون واحد دامي و بيش از سه هزار خانوار جنگلنشين پراكنده از جنگل خارج شدند و سه ميليون و 300 هزار واحد دامي و نيز حدود بيش از هفت هزارخانوار ديگر بايد در برنامه آينده از جنگل خارج شوند.

اين استاد دانشگاه خاطرنشان كرد: همچنين 19 شركت تعاوني جنگل نشينان مجري طرح جنگلداري تشكيل شده است كه با حدود بيش از پنج هزار عضو از خانوارهاي جنگلنشين در سطحي معادل 157 هزار هكتار به جاي گسترش دامداري و كشاورزي به جنگلداري و حفاظت جنگل مشغولند.

وي بر لزوم ارتقاء فعاليت تعاونيهاي جنگلنشين مجري طرح از طريق توسعه و تنوع فعاليتها براساس استعداد اراضي و توان اقتصادي عرصه و افزايش اشتغال سازنده تاكيد كرد.

اين كارشناس جنگل، رفع نواقص قانوني اعم از قانون حفاظت از جنگل، قانون برنامه، بودجه، تسريع در تدوين آييننامه قوانين مصوب، اعطاي تسهيلات و امكانات به داوطلبين تاسيس واحدهاي دامپروري از محل تبصرههاي بودجه و حواله دام اصيل و دو رگ را از جمله راهكارهاي رفع مشكلات فراروي اين بخش عنوان كرد.

عبداللهپور جلوگيري از پراكندهكاري و تمركز اجراي برنامه بر روي دامداران و جنگل نشينان پراكنده، نه خريد مستثنيات افراد ديگر در داخل جنگل، اعمال نظارت و بازرسي دستگاههاي مسوول، جلوگيري از اجراي طرحهاي خنثيكننده و مغاير با طرحهايي مانند خدمات رساني به آباديهاي تك خانواري و زير 20 خانواري، در اولويت قراردادن طرح خروج دام وجنگل نشينان پراكنده و تامين اعتبار كافي و به موقع را ديگر راهكارهاي اين بخش اعلام كرد.

خداكرم جلالي رييس سازمان جنگلها، مراتع و آبخيزداري نيز گفت: بسياري از طرحهاي جنگلداري نظير طرح خروج دام و طرح تعادل دام و مرتع در عمل موفق نبوده و نياز به بازنگري دارد.

وي اظهار داشت: بهرهبرداري از منابع طبيعي بايد علمي توام با نظارت باشد و همچنين به مديريت منسجم نياز است.

علي اوسط منتظري رييس سابق امور جنگل سازمان جنگلها و مراتع در جنگلهاي شمال نيز حضور5/3 ميليون واحد دامي در اين عرصهها را بزرگترين مشكل اعلام و اضافه كرد: متاسفانه براي خروج اين دامها هيچ برنامه مشخصي نداريم.


مهرداد خزايي پول مسوول امور دام منابع طبيعي غرب مازندران گفت: در سال 68 اولين بررسي در خصوص طرح تحول سيستم دامداري دراين نهاد انجام و طرح خروج دامداران از جنگل آغاز شد.

مسوول امور دام اداره كل منابع طبيعي غرب مازندران اظهار داشت: با توجه به مشكلاتي نظير تهيه زمين و احداث تاسيسات، كمبود اعتبارات ومحدوديتهاي زيست محيطي، طرح تحول سيستم دامداري به طرح خروج دام از جنگل و تجميع خانوارهاي پراكنده جنگلنشين تبديل شد.

به گفته خزايي، از مجموع 747 هزار واحد دامي موجود در جنگلهاي غرب مازندران طبق آمار تا پايان سال ? ??? ،???هزار واحد دامي (30 درصد) از اين عرصهها خارج و 180 هزار هكتار نيز از وجود دام آزاد شد.

اين مسوول منابع طبيعي ادامه داد: با تامين بخشي از اعتبارات در قالب طرح جامع صيانت ازجنگلهاي شمال طرح خروج دام سرعت بيشتري يافت واز سال 84 با آغاز برنامه چهارم مقرر شد 70 درصد بقيه دامها ازاين مناطق خارج شود.

وي ادامه داد: متاسفانه با كاهش اعتبارات اين بخش در اين سال عملا اجراي طرح متوقف شده و با انتقال اعتبارات ملي اين بخش به اعتبارات استاني و تخصيص نيافتن كامل آن، اين طرح را در اجرا با چالش مواجه كرده است.

به گفته خزايي پول، در سال گذشته از محل اعتبارات ملي بيش از هفت ميليارد ريال براي اجراي طرح خروج دام از جنگل تخصيص يافت كه با حذف اعتبارات ملي و پيش بيني نكردن اعتبارات خريد دامسرا و خانهسرا از محل اعتبارات استاني مشكلاتي را در نحوه خريد حقوق عرفي دامداران بوجود آورده است.

مسوول امور دام منابع طبيعي غرب مازندران، اعتبارات استاني سال گذشته اين بخش را سه ميليارد ريال اعلام و اضافه كرد: 25 درصد اين اعتبار تخصيص يافت.

خزايي پول خاطرنشان كرد: تاكنون به ازاي خروج هر واحد دامي مبلغ يكصد هزار ريال و يا به جاي اعتبار، زمين به دامداران پرداخت و ارايه شد.

وي تصريح كرد: با توجه به پيگيري مسوولان بر نحوه عملكرد و يا روشهاي جايگزين پرداخت حقوق مابازاء به دامداران، طرحي در حال بررسي است.

وي اظهار اميدواري كرد با همكاري نهادهاي ديگر اين طرح با سرعت بيشتر و در زمان كمتر اجرا شود تا دامها از عرصهها خارج گردند.

به گفته وي همچنين تصرف برخي از اراضي ملي توسط سودجويان و زمينخواران در روند اجراي طرح خلل ايجاد كرده است.

او ادامه داد: در راستاي اجراي طرح خروج دام از جنگل همچنين از 473 هزار و 354 واحد دامي موجود در مراتع اين مناطق تاپايان سال 88، 83 هزار واحد دامي از اين عرصهها خارج شد.

وي ياد آور شد: در سالجاري براي خروج 40 هزار واحد دامي از عرصههاي جنگلي غرب مازندران 25 ميليارد ريال اعتبار پيش بيني شده است.

مسوول امور دام اداره كل منابع طبيعي غرب مازندران، اطلاعات بيشتري از عملكرد اين بخش ارايه نكرد.

جمعي از دامداران اين مناطق نيز باانتقاد از روند اجراي طرح خروج دام گفتند: به دليل نبود برنامهريزي اصولي و نظارت مستمر برخي از دامداراني كه زمين دريافت كردند از عرصهها خارج نشده و بسياري نيز زمين دريافت نكرده اند.

آنان در گفت و گو با خبرنگار ايرنا بر لزوم بازنگري در اين طرح تاكيد كردند.

اللهقلي سالار دامداري از منطقه رويان نور گفت: به دامداراني كه زمين داده شد نه تنها دامشان را از جنگل خارج نكرده بلكه با فروش اين زمين به تعداد دامهاي خود اضافه كرده و در جنگل ماندند.

يك قرق بان و جنگلبان منطقه نوشهر نيز كه خواست نامش اعلام نشود، گفت:
طرح خروج دام از جنگل فقط باعث زمين دار شدن عدهاي شدهاست، چرا كه دامها همچنان در جنگل حضور دارند.

وي اضافه كرد: عمده دامهاي موجود در جنگل منطقه متعلق به كساني است كه بابت خروج دام از عرصهها، از سازمان جنگلها زمين دريافت كردند.

وي اجراي دقيق و اصولي طرح خروج دام ازجنگل را خوب دانست و گفت: به علت نبود نظارت و كنترل و برخورد با خاطيان، اين طرح عملا كارايي ندارد.

وي ادامه داد: ادارات منابع طبيعي جهت جلوگيري از ورود دام، عرصههاي آزاد شده را با سيم خاردار و فنس محصور نمودهاند، اما دامداران آنها را خراب كرده و دامها را به داخل جنگل هدايت ميكنند.

اين كارمند منابع طبيعي يادآور شد: جنگلبانان نيز براي مقابله با دهها دامدار خاطي ابزار لازم را نداشته و برخورد هر از گاهي نيز مشكلاتي را براي آنها ايجاد ميكند.

رضا كلوايي دامداري از منظقه نوشهر نيز كه زمين به ازاي خروج دامش از عرصهها دريافت كرده است ،گفت: دامداران اين سرمايه را ندارند كه دامداري صنعتي ايجاد كنند و بواسطه سنتي بودن دامداري، چارهاي جز رهاسازي مجدد دام در عرصههاي جنگلي ندارند.

سيدمحسن حسيني استاد علوم جنگل و مدرس دانشكده منابع طبيعي شهرستان نور گفت: خروج دام از جنگل طرح مناسبي است و ميتوانست كمك زيادي براي تجديد حيات جنگل كند.

وي ادامه داد: متاسفانه با برخي اقدامات كارشناسي نشده در اين طرح، به نوعي آينده جنگل بدتر شده چون زمينهاي زيادي واگذارشده و براي دامدار ايجاد سرمايه زيادي شده است.

به گفته اين استاد دانشگاه، دامدار كه ممكن بود تا چند سال آينده عملا بواسطه مشكلات مالي نتواند در جنگل بماند با اين طرح قدرت مالي پيدا كرده و بر تعداد دامهاي خود افزوده است.

حسيني اضافه كرد: از طرفي افرادي كه دام كمتري هم داشتند تشويق شدند براي دريافت زمين در جنگل بمانند كه آسيب زيادي به جنگل وارد شد.

به گفته وي، طرح خروج دام از جنگل به جاي اينكه به نفع سازمان جنگلها و مراتع باشد به نفع دامدار تمام شده است.

اين استاد دانشكده تربيت مدرس اضافه كرد: همچنين مواردي است كه دامدار از جنگل خارج شده و نزديكانش به جنگل ميآيند و سازمان جنگلها از او شكايت ميكند و اين شكايت سالها طول ميكشد و اين فرد جديد احقاق حق ميكند.

حسيني خاطرنشان كرد: سازمان جنگلها و مراتع بايد قدرت اجرايي داشته و نيروهاي آن به عنوان ضابط قضايي امكان برخورد داشته باشند و يك بخش مجزا براي اين گونه پروندهها در دادگستريهاي مناطق ايجاد شود.

مسوولان امر سازمان جنگلها، مراتع و آبخيزداري شمال كشور مستقر در چالوس علي رغم درخواست مصاحبه در اين زمينه از گفت و گو با خبرنگار ايرنا خودداري كردند.

جنگلهاي شمال كشور 8/1ميليون هكتار وسعت دارد.

منبع:www.niazha.ir/group.asp?T=101215&r=paper&ID=1178

یکی رفت قبرستون دید همه مرده ها روی قبرها نشستن گفت چی شده گفتن سوال های شب اول لو رفته گفتن فعلا بیرون باشید تا بعد

گرگه رفت در خونه شنگول و منگول . پینوکیو درو باز کرد گفت خونه رو فروختن رفتن

به یکی میگن چرا همه چیز رو باید برای تو دو بار بگن تا متوجه بشی ؟

میگه هان؟!!!

یه نفر به دوستش میگه اونهایی که به چیزی کاملا مطمئن هستن خیلی احمقن.

دوستش میگه مطمئنی ؟

میگه صد در صد

جان من نظر بدین جکها باحال ترهم میشه.

این نکته را باید یاد آوری نمود که مهار بیابان زایی همیشه و در همه جا صرفا با استفاده از روشهای فنی و کلاسیک امکان پذیر نمی باشد زیرا در حال حاضر ریشه این معضل را باید در مسایل دیگری مانند مسایل و مشکلات احتماعی و اقتصادی مردم جستجو کرد. در این قسمت برخی از روش های مدیریتی  برای جلوگیری از گسترش بیابان شرح داده می شود.

1- شناخت ساختار اجتماعی و اقتصادی جامعه روستایی: با وجوديكه قدرت حاصلخيزي خاك بيابان و حواشي آن روي هم رفته بسيار كم است ولي استعداد بالقوه آن براي توليد و اسكان تا حدي قآبل ملاحظه است. از طرفي بهره برداري از اراضي خشك براي آينده ايران اهميت بسزايي دارد چون بالا بودن نرخ رشد جمعيت و توسعه اقتصادي كشور اين نياز را بوجود مي آورد كه سطح توليدي  مناطق بیابانی ايران نیز به حداكثر ممكن برسد. در حوزه فعاليت وسيع و گسترده بيابان سر وكار ما بيشتر با جامعه روستائي مي باشد. وضع جوامع روستائي در زمينه هاي اجتماعي و اقتصادي ويژگيهاي خاصي دارد ارتباط اين جامعه با محيط اطراف خود در طول زمان باعث بوجود آمدن روابط عمومي، توليدي، نهادها، سازمانها و عرف خاصي در سطح روستا گرديده كه بسته به شرايط محيط در مناطق مختلف متفاوت است. بنابراين در هر برنامه اي كه در ارتباط با جامعة روستايي باشد، شناخت ساختار اجتماعي و اقتصادي و فرهنگي روستا و عملكرد آن ضرورت دارد و بدون توجه به آن هر گونه طرحي نه تنها با موفقيت همراه نخواهد بود بلكه باعث بروز ناهماهنگي و بر هم زدن ساختار سنتی اجتماعی و اقتصادی روستا نیز خواهد شد، همانطور که فعاليتهاي چند دهه اخير گوياي اين واقعيت است در اغلب طرحهايي كه تاكنون به مرحله اجرا در آمده به وضعيت اجتماعي و اقتصادي مردم يا ابداً توجه نشده و یا به صورت سطحي توجه شده است به طوري كه مردم در مقام معارضه با منابع طبيعي بوده اند. در این زمینه بايستي خلاء ناشي از ضعف فرهنگی بویژه فرهنگ منابع طبیعی به طریقی پر شود که در این مورد علاوه بر کارهای تخصصی ترویجی، می توان از وجود جامعه طلاب و روحانيت استفاده كرد. چون جامعه روستايي بنا بر آموزه های دینی و سنتی خود اعتقاد خاصي به اين طبقه دارند بنابراين مي توان از نفوذ كلام روحانيوني كه در طول سال به مناسبت هاي مختلفي به روستاها مي روند براي حفط منابع طبيعي استفاده كرد و در جهت حفظ و احياء و بهره برداري صحيح از منابع طبيعي مردم و افراد ناآگاه را بقدرت كلام و بيان خود ارشاد نمايند.

2- بهبود وضعیت معیشت اقتصادی ساکنان بیابان: براي مبارزه با بيابان، اهميت عوامل اقتصادي و اجتماعي را بايد مد نظر داشت. كشاورزي و دامداراي در اراضي خشك مانند كشاورزي و دامداري در اراضي حاصلخيز، پر منفعت نيست. اينجا است كه دولت بايد به كمك مردمي كه در كوير و بيابان زندگي مي كنند بشتابد و از لحاظ اقتصادي زندگي اين مردم را در سطح معقولي تامين كند و اين كمك هاي اقتصادي شامل وام بلاعوض، ‌معاضدت در تهيه علوفه ارزان براي دامهاي آنان و رساندن تجهيزات و لوازمات لازمه مي باشد.

 3– تامین منابع سوخت و انرژی: در بسياري از روستاهاي پر جمعيت كه داراي آب و برق مي باشند. هنوز براي سوخت از هيزم استفاده مي شود و اين هيزم عمدتاً از طريق بوته كني مراتع تامين مي شود چه بسا با همكاري مقامات محلي ذيربط بتوان مثلاً با ايجاد يك نانوايي، نان مصرفي يك روستا را تامين كرد به اين ترتيب مي توان عملاً از بوته كني مراتع به نحو چشمگيري کاست

4- اصلاح روش تامین انرژی در مناطق مستعد بیابان زایی: در ايران با زمينه مناسب اقليمي و تابش آفتاب در بيشتر مناطق و در اكثر فصول سال همچنين وجود مناطق واجد پتانسيل بالاي باد و قابليت هاي توليد انرژي زمين گرمايي زمينه لازم و مناسبي را براي استفاده و گسترش انرژيهاي نو و پاك فراهم آورده است.  انرژی خورشیدی و باد، از جمله منابعی هستند که در كشور ما بویژه در مناطق بیابانی به فراواني یافت می شوند، با شناخت مكانهاي مناسب اين منابع و بكارگيري آبزار مناسب براي تبديل آنها به انرژی هاي ديگر مي توان از اين منابع غني به عنوان يك نيروي تكميل كننده و ياري رسان برای تامین انرژی گرمایی و سرمایی استفاده کرد (هم اکنون در برخی از مناطق ایران از این انرژی ها استفاده می شود). در صورت توسعه بیشتر و بهتر این انرژی ها می توان قسمت اعظم نیازمندیهای شهری را در مناطق مناسب از این طریق تامین کرد. این مسئله می تواند یکی از اقدامات مهم برای بهبود محیط اکولوژیک، کاهش قطع درختان ، تامین علوفه و کنترل بیابان زایی بشمار رود. در مجموع می توان گفت حل مشکل انرژی در نواحی روستایی مواجه با پدیده بیابان زایی از طریق کنترل مصرف منابع انرژی موجود و توسعه منابع جدید انرژی ، در خاتمه بخشیدن به قطع درختان و تخریب پوشش گیاهی موثر بوده و انجام این دو ، تضمینی برای اصلاح تعادل اکولوژیک و کنترل گسترش بیابان زایی می باشد.

                                     گروه مرتع وآبخیزداری ۸۳

سلام خوشبختانه بازهم یک خبر خوش داریم که سوژه خبری آن جناب آقای دستار است گوئی ایشان به جمع مرغان پیوسته اند ودیگربابچه مجردهانمی گردندخوب بابا یه دستی هم به سرمابکش وبرای ماهم دعاکن!!ماهم دل داریمخوب حداقل شیرنیه رو خوردیم تاآرزو به دل اون دنیا نریم تاتو زابل هم یه شیرنی خورده باشیم

خلاصه نظریادتون نره ارواح کسی که دوست دارین 

http://www.irn.org

http://www.rivernetwork.org

http://www.ctic.purdue.edu/KYW/nwn/nwn.html

http://www.joewheaton.org.uk/river.asp

http://www.ctic.purdue.edu/CTIC/CTIC.html

http://ei.cornell.edu/watersheds

http://watershed.org/wmc/index.php?module=PostWrap&page=howtopost.html

http://ei.cornell.edu/watersheds

http://water.usgs.gov/rivers.html

http://www.awra.org

http://www.nrcs.usda.gov

www.epa.gov/owow/watershed